شبی در خواب دیدم که با خدا گفتگو می کنم.
خدا از من پرسید: دوست داری با من صحبت کنی؟
پاسخ دادم: اگر شما فرصت داشته باشید.
خدا لبخندی زد و گفت: زمان من ابدیت است، چه سؤالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی؟
من سؤال کردم: چه چیزی در آدمها شما را بیشتر از هر چیزی متعجب می کند؟
خدا جواب داد:
- اینکه از دوران کودکی خود خسته می شوند و عجله دارند که زودتر بزرگ شوند، و دوباره آرزوی این را دارند که روزی بچه شوند.
- اینکه سلامتی خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست می دهند و سپس پول خود را خرج می کنند تا سلامتی از دست رفته را دوباره بازیابند.
- اینکه با نگرانی به آینده فکر می کنند و حال خود را فراموش می کنند به گونه ای که نه در حال و نه در آینده زندگی می کنند.
- اینکه به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد و به گونه ای می میرند که گوئی هرگز نزیسته اند.
دست خدا مرا در بر گرفت و مدتی به سکوت گذشت…
بعد از مدتی به خدا گفتم: به عنوان پروردگار دوست داری که بندگانت چه درسهایی در زندگی بیاموزند؟
خدا پاسخ داد:
- اینکه یاد بگیرند نمی توانند کسی را وادار کنند تا بدانها عشق بورزد، تنها کاری که می توانند انجام دهند این است که اجازه دهند خود مورد عشق ورزیدن واقع شوند.
- اینکه یاد بگیرند که خوب نیست که خودشان را با دیگران مقایسه کنند.
- اینکه بخشش را با تمرین بخشیدن یاد بگیرند.
- اینکه رنجش خاطر عزیزانشان تنها چند لحظه ای زمان می برد ولی ممکن است سالیان سال زمان لازم باشد تا این زخمها التیام یابد.
- یاد بگیرند که غنی کسی نیست که بیشترین ها را دارد، بلکه کسی است که نیازمند کمترین هاست.
- اینکه یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز نمی دانند که چگونه احساساتشان را بیان کنند یا نشان دهند.
- اینکه یاد بگیرند دو نفر می توانند به یک چیز نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند.
- اینکه یاد بگیرند کافی نیست همدیگر را ببخشند، بلکه باید خود را نیز ببخشند.
با افتادگی خطاب به خدا گفتم: از وقتی که در اختیار من گذاشتید سپاسگذارم.
و افزودم: چیز دیگری هست که دوست داشته باشید آنها بدانند؟
خدا لبخندی زد و گفت:
فقط اینکه بدانند من اینجا هستم
همیشه…

تورا گم كرده ام

یکی میپرسد اندوه تو از چیست؟

سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟

برایش صادقانه مینویسم :

"آنکه باید باشد و نیست ..."

من جدا"دلیلشو نمیدونم، اما میتونم بهت ثابت كنم


ثابت كنی؟ نه! من میخوام دلیلتو بگی

همه چیز آرام ... آرام  ... باورت می شود ؟

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یاد تو  "

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

دلتنگی در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را چگونه بی صدا کنم

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی

یاد گرفته ام ... نفس بکشم بدون تو... و به یاد تو

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...

و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم

یاد گرفته ام که بی تو بخندم ...

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت...

یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو ...

و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم

اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...

که چگونه...! 

برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...

و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم ...

"فراموش کردنت" را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت ...

خواب دیده ام

یکی از همین روزهای  ِ در راه  ِ نیامده ،

از راه می رسی ،

و این همه تنهایی را

که روی دلم جا مانده اند،

با بوسه ای می زُدایی .

و در انجماد روزهای ِ اندوهم ، آنقدر تکرار می شوی

که ذوب می شوند این همه خستگی های  ِ دلم ...

خواب دیده ام

تمامی این چشم هایی ،

که مبادای تلاقی  ِ نگاه  ِ مرا و تو را خیره مانده اند ،

به خواب می روند ،

و نمی بینند

چشم های ِ مرا ،

که  آغوش باز کرده اند زلال  ِ نگاه  ِ دریایی تو را ...

و سبز شدن  ِ دست های  ِ نحیف ِ مرا در حجم  ِ دست های  ِ مهربان ِ تو ...

خواب دیده ام

بی هیچ هراس و دلهره ای 

می ایستم و رساتر از هر بار گفتنم ،

فریاد می زنم  دوستت دارم را ،

و رها می شوم در حجم آغوش  ِ تو و به خواب می روم

و تمامی ِ آشنایان ِ این حوالی ، 

 بی هیچ شماتتی ، سرمست می شوند ...

خواب دیده ام

در این روزهای  ِ پر گریه ی ِ  بی تو

آنقدر با تو می خندم

که من و تو ما می شود و می ماند ....

خواب دیده ام ....

.

.

.

تو بگو

بگو  ،

تمامی این ها را که به خواب دیده ام ،

نمیگــُذاری به حساب ِ کج بودن خواب های ِ این دل ِ بی قرار  ِ بی درمان

و می مانی ....

بگو ،

من با این همه باید ها و نبایدهایی که دوره کرده اند من را و تو را

چه کنم ؟؟؟؟؟؟؟

من از بیدار ماندن ِ مدام می ترسم  ،  

بگذار بخوابم

و خواب ببینم که  من و تو ، ما ...

آمده بودی مرهم باشی برای زخم های پنجره
درد شدی اما
وسنگ وار زخمی بر زخم هایش افزودی
پنجره...خسته از انبوه زخمها
درهم شکست و دلش برای همیشه فروریخت
دستی...سنگی دگر می اندازد
پنجره دل ندارد که زخمی تازه بردارد ...

این شب ها

چشم های من خسته است

گاهی اشک ، گاهی انتظار

این سهم چشم های من است ...

 اینم چند تا از شعرای مریم که میدونم دوستشون داری

http://tantan.persiangig.com/bahar20.sub.ir-music/11/ghabellnadareh.htm

http://tantan.persiangig.com/bahar20.sub.ir-music/11/ghose.nakhor.htm

 http://tantan.persiangig.com/bahar20.sub.ir-music/11/kash.Biaeim.htm

دیدی آخرش منو گذاشت و رفت                از زمین قلبمو بر نداشت و رفت
دیدی آخرش منو دیوونه کرد                      واسه رفتن همینو بهونه کرد
دیدی اون وعده هایی که رنگی بود            تمومش فقط واسه قشنگی بود
دیدی اون که دلمو بهش دادم                    رفت و از چشمای نازش افتادم
دیدی اونی که می گفت مال منه               دم آخر نیومد سر بزنه
دیدی خط زد اسممو از دفترش                 رفت و اسفند نزدم دور سرش
دیدی اون نخواست برم به بدرقش             دیدی که باختم توی مسابقش
دیدی مهربونیا رو زد کنار                           رفت و چشمامو گذاشت تو انتظار
دیدی رفت گذاشت به پای سرنوشت         گفت شاید ببینمت توی بهشت
دیدی بی خبر گذاشت و رفت سفر             گفت بذار بمونه چشم اون به در
دیدی افتاد اسم من سر زبون                    همشون گفتن به اون نامهربون
دیدی که دعاها مستجاب نشد                  آخرم دلش واسم کباب نشد
دیدی لااقل نزد به پنجره                           که بهم خبر بده می خواد بره
دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا                ولی من سپردمش دست خدا
دیدی بی خداحافظی روونه شد                دل من وقتی شنید دیوونه شد
دیدی قولاش رو گذاشت تو چمدون           که دیگه نمونه از اونا نشون
دیدی با دل اینو در میون نذاشت               رفت و از خاطره ها نشون نذاشت
دیدی آخرش من رو نظر زدن                    تو سر این دل در به در زدن
دیدی آخرش منو تنها گذاشت                   تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت
یعنی رفته اونجا آشیان کنه                     یا می خواسته من رو امتحان کنه؟!
دیدی حتی اون نگفت می ره کجا             چه بده رسمای روزگار ما
دیدی خواستمش ولی منو نخواست        اینم از بازیای دنیای ماست
حالا چند روزیه که بدون اون                     چشم من خیره شده به آسمون
چه کنم خدا پشیمونش کنه                     یا که مثل من پریشونش کنه
رفت و دیگه نمی یاد به شهر ما               بهتره بسپرمش دست خدا ...

چقدر دلتنگه واست نگاه سرد و ساکتم

همیشه از این روز میترسیدم , روزی که تنهام بزاری , روزی که برات فقط بشم یه خاطره ... بالاخره این روز رسید ... 

امروز روز دومه ! دو روز گذشته اما هر لحظه ش برای من اندازه یکسال می گذره ... می خوای بدونی مهرنوشت چی میکشه بدون تو؟؟؟ اصلا به من فکر می کنی؟؟؟ بذار واست بگم ...  هر لحظه که میگذره بیشتر عذاب میکشم , حس می کنم هر لحظه از من دورتر و دورتر میشی ... نمیدونم تا کی میتونم طاقت بیارم ...

گفتی منتظرت باشم ... یه روزی برمیگردی ...  اما من که میدونم تو برای همیشه رفتی ... برای همیشه تنهام گذاشتی ... دیگه برنمی گردی ... اگه می خواستی با من باشی که اصلا تنهام نمیذاشتی ...

از دیروز تا حالا هزار بار خواستم شمارتو بگیرم تا فقط برای یه لحظه صداتو بشنوم , اما ... آخه دیگه فایده ای نداره , تو دیگه از من بریدی ...

هربار خواستی تنهام بزاری من التماست کردم ... گریه کردم ... موندی اما فقط به خاطر من ... اما این دفعه فرق داره ... ذره ذره دارم نابود میشم اما تحمل میکنم ... دیگه سراغت نمیام تا خودت نخوای ... دیگه نمی خوام با بودنم عذابت بدم ...

میدونم , دیگه برنمیگردی , میدونم دیگه امیدی نیست , میدونم حتی اسمم از یادت میره ... اما من همیشه چشم براهتم ... شاید یه روزی یادت بیفته یکی هست که همه زندگیش توئی ... یکی که بیشتر از همه دوستت داره .. آخه تو دنیای منی ...

شمع اي شمع چه مي خندي؟

به شب تيره خاموشم؟!

به خدا مردم از اين حسرت

كه چرا نيست در آغوشم ...

می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ويرانه خويش

به خدا می برم از شهر شما  دل شوريده و ديوانه خويش

می برم،تا که در آن نقطه دور شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لکه عشق، زين همه خواهش بيجا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم  زتو، ای جلوه اميد محال

می برم زنده بگورش سازم تا از اين پس نکند ياد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک ، آه، بگذار که بگريزم من

از تو، ای چشمه جوشان گناه  شايد آن به که بپرهيزم من

بخدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست می روم، خنده به لب، خونين دل

مي روم از دل من دست بردار ای اميد عبث بی حاصل ...

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو ؟

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا به تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی کاش که من روی خندان تو را می دیدم

شانه بالا انداختنت را بی قید

و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر ...

چه کسی باور کرد؟؟؟

جنگل جان مرا عشق تو خاکستر کرد ...

تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی ...